Perfectionisme en ik, dat was ooit een vast duo. Het voelde als een trouwe vriend die me hielp om alles perfect te willen doen, want dat was tenslotte de enige manier om écht oké te zijn, dacht ik toen. Maar naarmate ik ouder werd, merkte ik steeds vaker hoe die ‘vriend’ zich veranderde in een lastige metgezel die me juist tegenhield en uitputte. Toch steekt perfectionisme soms nog steeds even de kop op, vooral als ik iets wil delen zoals een blog of een idee. Hoe ik daar steeds beter mee om leer gaan? Daarover gaat deze blog.
Op sommige momenten staat Mr. Perfectionisme ineens weer voor de deur, als een ongenode gast waar je nou niet echt op zit te wachten. Er staan op mijn laptop zeker 38 onafgemaakte blogs en artikelen. Sommige zijn bijna af, sommige hebben alleen een titel, en sommige zijn puur goud (maar dan wel goud dat niemand ooit te zien krijgt). Waarom? Omdat Mr. Perfectio mij influistert: Wie zit hier nou op te wachten? Is dit wel slim om te delen? Of de klassieker: Lees het eerst nog maar even rustig na… (lees: vijf keer herschrijven en uiteindelijk in een mapje “voor later” parkeren. Voor noooooit dus).
Zo ook bij deze blog, die ik eigenlijk pas wilde posten als ‘ie perfect was.
Gestructureerd. Krachtig. Net genoeg kwetsbaarheid, niet te veel, niet te weinig.
Zonder spelfouten. Met een pakkende titel.
Maar toen dacht ik, wacht effe…. het is al goed.
Mijn dochter van 13 beleeft dat heel anders, zij kijkt niet naar dat perfectionisme. Zij zei laatst heel simpel, terwijl ze zichzelf in de spiegel bekeek: “Ik vind mezelf best mooi, mem.” Geen twijfels, geen filters, geen ‘ja maar’. Daarna ging ze door tot de orde van de dag. Haar haren in een staart en hup, naar school. Helemaal niet bezig met hoe ze beter, mooier of anders zou moeten zijn.
Hoe ironisch. Ik stond daar in de badkamer mijn haar ‘opnieuw’ te doen, want je raadt het al… het zat niet ‘perfect’. Toen ik haar leeftijd had, was ik vooral bezig met wat er beter moest, wat er anders moest, hoe ik me moest vormen naar een ideaalplaatje. Maar zij? Zij is gewoon tevreden. Zo staat zij in het leven, zonder dat perfectionisme als een strenge rechter alles beoordeelt.
Mijn zoon van 15 laat ook zien dat het anders kan. Het grootste deel van het schooljaar schuift hij z’n schoolwerk voor zich uit, alsof het allemaal facultatief is. Vooral tijdens de eerste twee jaar van de middelbare school bemoeide Mr. Perfectio zich er ook mee. Deze moeder regelde een huiswerkcoach, maakte planningen en zat hem achter de broek. Allemaal zonder resultaat en met de nodige frustratie. Tot hij vlak voor de zomer, uit zichzelf, een indrukwekkende eindsprint inzette en overging, want blijven zitten was een ‘no-go’ voor hem.
Ik vroeg hem: “Waarom doe je dat nou zo?”
Zijn antwoord: “Waarom niet? Waarom zou ik het mezelf moeilijker maken dan nodig is? Ik voel me hier goed bij.”
Toen mijn dochter van 17 dat hoorde, zei ze: “Oh ja, dat doe ik ook, maar dan precies andersom.”
Zij werkt hard aan het begin van het jaar, zodat ze later wat reserve heeft en haar eigen teugels kan laten vieren. Beide getuigen niet echt van perfectionisme, maar ze volgen hun eigen weg en ritme, dat wat bij hen past. Hoe mooi!
Hier zit ik dan, moeder van vijf, therapeut, en vrouw met een hoofd vol plannen en inzichten die ik soms niet durf te delen. Want die perfectionistische metgezel fluistert dan weer: “Houd je maar stil joh, dan kun je het ook niet fout doen.” Of: “Als je dan toch wilt publiceren, laat het dan wel lezen door een aantal mensen, zodat je zeker weet dat het goed is.”
Vorig jaar sprak ik met Erik Elbers, coach en haptonoom, en hij zei tegen me: “Pascalle, waar ben je toch mee bezig?” Ik was namelijk weer eens op een ‘diploma-halen-om-te-bewijzen-dat-ik-het-kan-strooptocht’. En vervolgde: “Pascalle, je bent het al. Je bent al goed en wat jouw ideeën zijn, willen mensen horen. Niet omdat het perfect is, maar omdat het van jou is.
Hij heeft gelijk en mijn kinderen leven het mij voor. Niet door zich constant af te vragen of ze goed genoeg zijn, maar door gewoon te zijn wie ze zijn. En dat is misschien wel de mooiste spiegel die ik kan krijgen.
Dus deze blog post ik vandaag. Niet omdat hij perfect is.
Maar omdat hij echt is. En dat is precies genoeg.